Wrzucam tą notke tylko po to żeby mi nie skasowali bloga. Nie mam siły nic pisać już tutaj. Wyczerpałem się. Może kiedyś jak uda mi się zrozumieć świat. Tymczasem.

... 

Czy mógłbym otworzyć przed tobą drzwi do świata bez łez i potworów żyica? Czy pozwolisz mi chwycić twoją drobną ręke abym mógł pomóc ci przejść przez próg? Smutek ogarnia gdy widzę jak bładzisz po własnych ścieżkach. Żal za serce ściska gdy widzę ślady twoich błędnych kroków. Pozwól mi objąć cię i położyć ręce na twoich ramionach. Pozwól mi wytrzeć twoje oczy i pogłaskać cię po głowie. Spójż mi w oczy i przytul się... chodź zaprowadzę cię tam, gdzie nie będziesz się już tracić. Przejdź ze mną przez drzwi do świata, w którym każda chwila będzie spełnieniem jak sen dla niewidomych. Do świata, w którym ty będziesz dla mnie i ja dla ciebie całym światem. Chodź pokaże ci miejsca gdzie nigdy nie zapada noc, gdzie zawsze świeci słońce, gdzie nie ma rzeczy których zdobyć się nie da. Chodź ze mną, zaprowadzę cię na polanę gwiazd, tam gdzie każdego ranka opęta nas zapach porranej rosy. Nie bój się, ochronię cię, choćbźbym miał skoczyć w ogień. Pozwól uwierzyć mi, że ty dla mnie zrobisz to somo. Proszę cię przejdź tylko przez drzwi. Nie śpiesz się! Ja poczekam, bo warto. Będę o to walczył póki starczy mi sił i choćbym miał skonać pod twymi nogami. Spróbuję... ponieważ chcę tobą zamalować moją bialą stronę... pokochać cię chcę... .

PS. Dedykuję to wszystkim tym którzy też chcą o to walczyć. Nie poddawajcie się. Wasza biała strona czeka...

Nie obchodzi mnie to skąd jesteś
Tak długo jak przychodzisz do mnie
Lecz nie lubie iluzjii
Których nie widzę przejżyście
Mnie nie obchodzi że nie ośmieliłbym się
Naprawić wewnętrzny twój wir
Pokazałaś mi w końcu co zrobisz
Jest mi to obojętne
Nie obchodzi mnie to
Tak długo jak jesteś tu

Prosze powiedz że znów odejdziesz
Poprostu wrócisz biegnąc ku mnie
Trzymając serce przerażone w dłoni
I przyjmę cię za to kim jesteś
Jeśli ty weżmiesz mnie za cały świat
I zrobić wszystko na nowo
To wszystko to samo.

Godziny spływają i dni odchodzą
Zanim ty zdecydujesz się przyjść
Czas pomiędzy tym zawsze wydaje się za długi
Z pewnością.
Lecz umiem to i mam w sobie wole
Oddychać tobą dopóki mogę
I przez ten czas gdy zostajesz
To wszystko czym ja jestem.
Czarne lub białe, złe lub dobre
Gdy zamykam oczy to wszystko to samo.

Tak bardzo się starałeś żeby byc kimś,
Aż zapomniałeś kim jesteś.
Próbowałeś wypełnic trochę pustki,
Aż ją przelałeś.
Teraz wszystko jest tak daleko,
Aż nie wiesz gdzie jesteś, Ty jesteś...

Kiedy trudno jest byc sobą,
Nie znaczy, że trzeba kimś innym byc.
Wszyskto wciąż jest daleko tak,
Aż zapomniałeś gdzie jesteś, Ty jesteś...

Wtedy, gdy wszystko to co chciałeś,
I wszystko co miałeś.
Nie wydawało się tak dużo,
Dla ciebie aby trzymac się tego,
Dla ciebie aby należec do tego.

Trzymac się.

Anioły tej nocy płaczą.
Jak deszcz obmywa te samotne miejsce.
Prosto z ich oczu cieknie.
Delikatnie tak jak Jej słowa.
Wiesz że nasze serca nigdy nie odżyją.
Ona nie wydała żadnego dźwięku.
Nie chce płakac tak.
Umrzec tak.

Tańczyliśmy sami.
Ból został zdradzony.
Przez nasze oczy.
Teraz jednak juz wiem.
Słaby człowiek sercu nie może zaufac.
Marzenia nie wydają dzwięku.
Gdy umierają.
Odchodzą tak.

Pamiętac te noce.
Nad brzegiem morza.
Sekretów naszych grzechów.
Świat nie zapadł i nie zapadnie się.
Najgorszą rzeczą jedank jest.
To wiedziec że.
Przetrwam.
Nie wiedząc jak.

PS. Niektóre sprawy zaczyna się rozumiec dopiero po jakimś czasie. Inne zaś zanim sie je doświadczy. Najgorsze jednak są te które się chce przeżyc ale wiesz że to niemożliwe i jedynym wyjściem jest nadzieja. Heh! Ona, cholera potrafi trzymac przy życiu.

Strona pierwsza.
Wszystko się kończy wraz z początkiem. Budząc się w szpitalu. Masz świadomość co się dzieje i co się stało, które dopiero zdarzyć się powinno. Jakby to było? Gdyby można było się cofnąć w czasie i przeżyć raz jeszcze wszystko. Naprawić wszystkie błędy. Spróbować inaczej żyć. Dokonać innych lepszych wyborów. Zrobić tak żeby życie stało się naprawdę piękne. Skończyć szkołę podstawową z wyróżnieniem. Następnie renomowane liceum. Studia wyższe nie koniecznie w Oxfordzie ale jakieś dobre. Jako pierwszy podejść do Niej. Odwiedzać częściej rodzinę. Pokochać. Spróbować jeszcze raz. Naprawić wszystko. Przecież teraz to już się nie da. To już było, inaczej, gorzej.
Strona druga.
-Tak myślał leżąc już nie wie sam którą dobę w tym samym miejscu na tym samym łóżku. Sparaliżowane ciało. Uszkodzony rdzeń kręgowy. Wrak taki sam jak ten przeklęty samochód. Samobójca a ma zaledwie 20 parę lat. Zdaje sobie sprawę z tego, iż to o czym myśli to marzenie nie do spełnienia. On jednak to lubi. Lubi uciekać. Płacze i przypomina sobie te wszystkie fatalne potknięcia. Myślami biegnie i ucieka ale co jakiś czas zwalnia i zawraca. Zatacza kręgi. Może jeszcze raz spróbować? Odebrać sobie życie? Jak? Przecież nie mogę kurwa nawet ruszyć palcem. Policzki już nie czują dotyku spływających łez.
Strona trzecia.
Wszystko się zmieni. Wyleczą go. Wstanie z łóżka. Będzie tak szczęśliwy, że po paru dniach zapomni co chciał zmienić i co naprawić. Kogo pokochać, kogo odwiedzić i komu pomóc. Już nie będzie biegł. Teraz się będzie chować. Będzie kontynuował i kończył to co zaczął jak się urodził. Mimo wszystko ta strona została już zamknięta jak każda poprzednia. Jedna strona której nie chce się pamiętać nie ma tak wielkiego wpływu na resztę książki jak początek. Tam znajduje się korzeń. Nie zrobi tego i nie oderwie się gdyż wie, że zwiędnie jeśli to zrobi. Bo taki jest On i wszyscy wiemy kto.

Dokąd biegniesz?
Dlaczego opuszczasz nas?
Wróć przytul się i zostań.
Przecież nie możesz tak odejść.

Dokąd zmierzasz?
Dlaczego zostawiasz wszystko?
Chociaż odwróć się i popatrz.
Nie możesz tak tego porzucić.

Dokąd uciekasz?
Dlaczego chcesz zdradzić świat?
Tu masz wszystko co chcesz.
Nie wyrwiesz stąd swoich korzeni.

Dlaczego zwalniasz?
Dlaczego płaczesz biedaku?
Potykasz się i przewracasz.
Wróć do nas tu będzie Ci dobrze.

Dokąd biegniesz?
Przeznaczenia szukasz?
Powodzenia mój drogi.
Będzie Ci potrzebne.

Pamiętaj jednak że,
Jesteś kwiatem.
Raz oderwany od korzenia . . .
Więdnie.

Czas, tylko poprzez czas.
Nigdy nie będziemy wiedzieć czy nasza miłość jest prawdziwa.
W nocy śpie i śnie o tobie
Tylko po to aby się obudzić w pustym pokoju.

Ty dajesz mi siłe.
Ty dajesz mi powód.
Wiec, czy pokochasz mnie?
Czas tylko wie, czas tylko wie.

Taki smutny dzień ale mój.
Najsmutniejszy dzień w moim życiu.
Taki smutny dzień powinien być zakazany.
Dzien, którego nie moge przeżyc.

Najsmutniejszy dzien w moim życiu.
Najsmutniejszy dzień w moim życiu.

Taki smutny dzień.
Nie powinien istnieć.
Dzień którego niegdy nie przeocze.

Taki smutny dzień ale mój.
I jesli pójdziesz ja pójde z tobą.
A jeśli umrzesz ja chce umrzeć z tobą.
Wziąść Cię za ręke i odejść.

Najsmutniejszy dzień w moim życiu.
Najsmutniejszy dzień w moim życiu.

Taki smutny dzień ale mój.
Dzień, ktory jestem dumny, że przetrwałem.

Młody mężczyzna klęczy pośrodku pola. Samotnie, jakby jedyne drzewo. Bardzo szczupły, klęczy w samej bieliźnie, opierając swoje pośladki na tylniej części jego łydek. Jego ręce opadają jakby ważyły co najmniej sto kilogramów. Jest to strasznie blady mężczyzna, aczkolwiek pokrywająca go warstwa kurzu i brudu nie daje tego po nim poznać. Ciemne blond włosy, troszkę przetłuszczone, łaskoczą go po świecących w blasku księżyca ramionach, nie wywołując żadnej reakcji. Lekki wiaterek porusza rzadkie źdźbła trawy, które ocierając o jego nogi, powodują iż wyskakuje na nich gęsia skórka. Głowę ma pochyloną ku przodowi i przechyloną lekko w prawą stronę. Oczy na wpół otwarte, wpatrzone w jeden punkt. Jest noc. Całe niebo jest usłane gwiazdami. Tylko w pobliżu świecącego, niczym dwustu watowa żarówka, księżyca zgromadziło się parę samotnych chmur. Co jakiś czas wzmaga się silniejszy wiatr, który rozwiewa jego dosyć długie włosy we wszystkie strony. Ten chłodny powiew nie wywołuje na jego ciele, jak i z, jego ciałem żadnych zmian. Jedyną reakcją jest ta gęsia skórka na jego nogach. Tak przez bardzo długi czas wiatr co chwila zaczyna mocniej dmuchać po czym przestaje, tak jakby chciał wymusić na tym młodzieńcu jakąś konkretną reakcję. Jednak bez skutku. Czas mijał i mijał. Wiatr szalał jak opętany lecz mężczyzna jak nieugięty wojownik nie dał się jego niszczącej mocy. Okrutny wiatr postanowił uderzyć go całą swoją siłą. Tak, żeby młodzieniec się przewrócił. Zerwał się parę metrów dalej i ruszył w stronę mężczyzny, który nawet nie mrugnął. Trawa kładła się na ziemię tworząc jakby falę. Przypominała padających na kolana wiernych podczas modlitwy. W końcu ta fala dotarła do swojej ofiary. Niestety jej skuteczność była zerowa. Mężczyzna nawet nie drgnął. Wtedy wiatr się poddał stwierdzając że jego przeciwnik jest zbyt silny. Chociaż swoją posturą przypomina cieniutką gałązkę, które często i z łatwością przychodziło mu łamać. Wyczerpany wicher nie miał już energii żeby powtórzyć taki atak. Tylko leciutko i bardzo delikatnie, jakby ostatnim tchem, zadmuchał w stronę szczupłego człowieka. Nagle młody mężczyzna powstał jakby porażony prądem. Otworzył szeroko oczy i głowę uniósł ku niebu. Rozwarł szeroko ręce i stojąc tak na baczność głośno zawył. Opuścił na dół ręce oraz głowę. Przystanął na chwilę. Dwie kryształowe, wielkie i przepiękne łzy spłynęły po jego policzkach. Następnie przetarł ręką, zwilżoną twarz, kilkoma szybkimi ruchami. Wyprostował głowę, uśmiechnął się i odwróciwszy się ruszył przed siebie. Gdy zniknął za horyzontem wiatr całkiem ustał i tak nastał dzień.

Są w życiu rzeczy, które potrafią nas naprawdę złamać. Szukamy gdzieś ratunku i często zdarza się że nic nam nie pomaga. Nawet te najpotężniejsze i najsilniejsze środki sprawiają że nasza postawa nawet nie drgnie. Trzeba jednak pamiętać, że nie trzeba szukać niewiadomo jakich środków i wiedzieć, że czasem nawet ten najmniejszy "wiaterek" może nam pomóc. Musimy też zebrać siłę, wstać, otrząsnąć się i ruszyć dalej. Czasem będzie się to łączyło z cierpieniem, smutkiem czy też żalem ale najważniejsze jest to żeby się uśmiechnąć i podążać dalej na przód. Jeśli komuś się to uda to zapewniam, że wtedy nastanie dzień. Mi się to udało... .

Potwór ukryty w skorupie.
Bez serca, bez duszy, wiary i uczuć.
Człowiek w masce.
Zagubiony pustelnik.
Roztrzęsiony głupiec.
Obnażony nie pewny siebie drań.
Mentalnie zatracony.
Fizycznie nieudolny.
Przykryty dziurawym płaszczem.
Posąg na popękanym piedestale.
Ignorant i egoista.
Odwieczny problematyk.
Sztuczna ofiara samego siebie.
Taki właśnie jest on.
Człowiek nikt.
Zły ale przynajmniej samokrytyczny.

PS. Obrazek dla Wojtasa.